Eldhúsdagsræða Gunnars Ingibergs

Virðulegi forseti,

Hvert stefnum við nú? Hvert er ferðinni heitið?

Ekki stóð á innihaldslýsingu núverandi ríkistjórnar að örlagafen einkavæðingarinnar væri kappsmál. Raunin er sú að nú er þrammað af miklum mætti í þá átt – að hægt sé að fá forgang í heilbrigðiskerfinu á grundvelli auðs og valds.

Sama auðvald mænir síðan á Leifsstöð og sleikir út um. Þetta er ekki það sem stóð á pakkanum sem ríkisstjórnarflokkarnir buðu með miklum tilþrifum í nýliðnum kosningum.

Almannahagsmunir framar sérhagsmunum var mantra, bitlaus og snauð

Formaður Viðreisnarætlar engum að gefa brauð.

Með fjármunanna pyngju og glott í frænda stað,

hann Benedikt Jóhannesson ætti að hugleiða það.

Þó að áhöfn ríkisstjórnarinnar sé að hluta ný eru vinnubrögðin gömul. Það háttar þannig til sjós að karlinn í brúnni er sá sem leggur línurnar. Í stjórn á landi sem nýlega hefur náð sér eftir skipbrot er furðulegt að litlu sem engu eigi að breyta í stjórnarháttum. Það er þó eðlismunur á stjórnun á sjó og svo uppi á landi, til sjós strandar karlinn í brúnni bara einu sinni.

Hvert stefnum við nú? Hvert er ferðinni heitið?

Virðulegi forseti. Verkamenn fortíðarinnar hírast nú á göngum sjúkrastofnana vegna þess að ekki finnst fjármagn til að reisa þeim heimili. Öryrkjum nútímans er svo naumt skammtað af köku allsnægta, að þeim er  vonlaust að finna sér þak yfir höfuðið. Fullfrísku ungu fólki vinnst það ekki að finna sér verustað. Stefnan sem Alþingi hefur markað er séreignarstefna. Meginforsendur þeirrar stefnu eru brostnar og er það bókfært og skjalfest fyrir allra augum. En hvar er viðbragðið?

Hvar er framtíðin, virðulegi forseti? Píratar boðuðu nýja sýn. Nýja stefnu, nýja ferð. Við viljum að þjóðin fái að ráða för. Við viljum aftengja auðvaldið frá alþingi. Við viljum færa stjórn landsins inn í baðstofu almennings, öllum til heilla. Við ætlum að veita þjóðinni aðgengi að auðlindunum. Við ætlum að innheimta fyrir þær fullt gjald. Við ætlum að fá nýtt heilbrigðiskerfi, gjaldfrjálst og fjármagnað. Allt rúmast þetta í nýrri stjórnarskrá. Stjórnarskrá fólksins sem stolið sem stjórnmálamenn hafa stolið. Hrifsað frá þér, kæri Íslendingur.

Það er von, Nýtt Ísland handan við hornið. Voninni fylgja hamfarir og sársauki því vonin er bundin í heimabökuðu efnahagshruni. Næsta hrun er fyrirséð. Spilin eru á borðinu og skósveinar nýfrjálshyggjunnar með bros á vör. Ekkert eftirlit, engar reglur, frjálst auðræði. Almenningur í greipum bankakerfis að keppa við verðtryggðu vánna.  Mánaðamóta á milli í gegndarlausu aurastriti, ekki gefst tími til þess að staldra og hugsa að hverju við vinnum.

Góðir Íslendingar, þjóðarskútunni okkar er stýrt af sama fólkinu og með sömu glæfraleguu stefnu og sigldi henni í strand fyrir hartnær áratug síðan. Þau hafa ekkert lært, blinduð af hvalreka ferðamennskunnar og sömu gömlu vinnubrögðunum, þar sem þjóðin má ekki að vera með. En sagan segir okkur að það sem fer upp kemur niður að lokum.

Því ætla ég að ljúka ræðu minni á ljóði eftir Stein Steinarr með leyfi forseta.

Að sigra heiminn er eins og að spila á spil

með spekingslegum svip og taka í nefið.

(Og allt með glöðu geði

er gjarna sett að veði.)

Og þótt þú tapir, það gerir ekkert til,

því það er nefnilega vitlaust gefið.